kjeld

Frysk

Haadwurd

• kjeld g (gjin meartal, gjin ferlytsingswurd) ^{1879 1945 1980 2015}

1. it ûntbrekken fan of mar amper oanwêzich-wêzen fan waarmte, lege temperatuer.
2. kâlde loft, kâld waar.
3. tastân wêrby't men jin kâld fielt.
4. oandwaning as gefolch fan kjeldskypjen.

Utspraak

• YFA: /kjɛlt/

Komôf

• Aldfrysk kelde, fan West-Germaansk *kald-īn-, ôflieding by *kaldaz ‘kâld’; sjoch fierders kâld. Lyksa Nederlânsk kou(de) en Dútsk Kälte.

Besibbe wurden

• Njonkenfoarms: keld
• Synonimen: kjeltme, ferkâldenens, beklomming
• Tsjinoersteld: hjitte
• Oflaat: kelder
• Gearstald: froastkjeld, winterkjeld

Oersettings

1:

Deensk: kulde g Dútsk: Kälte f Finsk: kylmyys (fi) Frânsk: froid m Gryksk: κρύο û (krýo) Hindy: शीतल (śītal) Ingelsk: cold (en) Italjaansk: freddo m Koreaansk: 추위 (chuwi) Lúksemboarchsk: Keelt f Nederlânsk: kou (nl), koude (nl) Persysk: سرما‎‎ (sarmâ) Plat: Küll f Poalsk: zimno û, chłód m Russysk: хо́лод m (xólod) Sineesk: 寒冷 (hánlěng) Spaansk: frío m Sweedsk: kyla g, köld g