tûke

Tûken (skift 1) fan in dinnebeam

Frysk

Haadwurd

• tûke g (meartal tûken, ferlytsingswurd tûkje) ^1980 2015

1. (plantkunde) houtich sydútsprútsel oan in beam of oare plant.
2. ûnderdiel fan in gebiet fan minsklike wurksumheden.
3. (genealogy) part fan in famylje dat fuortkommen is út ien fan in oantal bruorren of susters, foarsafier't se nammedrager binne.
4. ôfdieling fan in bedriuw, ynstelling, feriening ensfh.
5. (taalkunde) taal dy't mei oare talen út ien selde stamtaal fuortkommen is.

Utspraak

• YFA: /ˈtukə/

Komôf

• West-Germaansk *tōk(k)an-, troch nivellearring út Oergermaansk *tōgō (genityf *takkaz), dat weromgiet op Yndo-Jeropeesk *déHgʰ-ōn (genityf *dHgʰ-n-ós), dêr't ek Albaansk degë ‘beamtûke’ ta heart. Lyksa Grinslânsk, Stellingwerfsk toek(e), Twintsk took.

Besibbe wurden

• Njonkenfoarm: tokke
• Synonimen: takke

Oersettings

1:

Deensk: gren g Dútsk: Ast (de) m Frânsk: branche (fr) f Yndonesysk: dahan, batang Ingelsk: branch (en) Italjaansk: ramo (it) m Nederlânsk: tak (nl) m Persysk: شاخِه‎‎ (fa) (šāxe), شاخ‎‎ (fa) (šāx) Plat: Ast (nds) m, Tack m Poalsk: gałąź f Sineesk: 支 (zhī) Spaansk: rama (es) f Sweedsk: gren g Taisk: กิ่ง (ging)

Sjoch ek

• Wikipedy-side - tûke.