tosk

tosken foaroan fan it minsklik gebit

Frysk

Haadwurd

• tosk g (meartal tosken, ferlytsingswurd toskje) ^1980 2015

1. (anatomy) elk fan 'e lytse bonkjes dy't yn twa horizontale rigen yn 'e kaken fan minsken en gâns dieren steane, foaral snij- en hoektosk.
2. koart, útstekkend puntich diel fan ûnderskaat ark en reau.

Utspraak

• YFA: /tosk/

Komôf

• Aldfrysk tūsk, tōsk, fan Ingelsk-Frysk *tunþ-ska-, útwreiding by Oergermaansk *tanþ- ‘tosk’ (dêrút û.o. Aldfrysk tōth, en dêrwei wer Noardfrysk tus, täis), dat tebekfiert op Yndo-Jeropeesk *h₃dónts. Lyksa Ingelsk tusk ‘slachtosk’, Sealtersk Tusk en Yslânsk toskur.

Besibbe wurden

• Njonkenfoarm: tusk, twisk
• Gearstald: boppetosk, hoektosk, slachtosk, snijtosk, ûndertosk

Oersettings

1:

Noardfrysk: tus (frr), täis (frr), Ter (frr) Sealterfrysk: Tusk (stq) Arabysk: سِنّ‎‎ f (sinn) Deensk: tand g Dútsk: Zahn (de) Frânsk: dent m Yndonesysk: gigi (id), danta (id) Ingelsk: tooth (en) Yslânsk: tönn f Italjaansk: dente m Nederlânsk: tand (nl) Persysk: دَنْدان‎‎ (dandān) Plat: Tahn m, Tand m, Tann m Poalsk: ząb m Spaansk: diente m Sweedsk: tand g Taisk: ฟัน (fan) Tsjechysk: zub m Turksk: diş (tr)

Sjoch ek

• Wikipedy-side - tosk.