hjit

Frysk

Eigenskipswurd

• hjit û (teffens bywurdlike bepaling, bûging hjitte) ^{1879 1945 1980 2015}
• meartrime hjitter
• measttrime hjitst
• partityf hjits

1. tige waarm.
2. opljeppend, heftich fan aard.
3. (fan iten) skerp krûderich, yn 'e mûle brânend.
4. fol seksuele begearte geil.

Utspraak

• YFA: /jɪt/

Komôf

• Aldfrysk hēt, fan Oergermaansk *haitaz, dat faaks tebekgiet op Yndo-Jeropeesk *kei- ‘brâne’, dêr't Litousk kaĩsti ‘fer-, hjitsje’, kaitrà, kaĩtris ‘drokkende hjitte, gloede’ ta hearre.

Besibbe wurden

• Njonkenfoarms: hyt.
• Tsjinoersteld: kâld.
• Oflaat: hjitsje
• Gearstald: fjoerhjit, gleonhjit.
• Besibbe: waarm.

Oersettings

1:

Noardfrysk: hiet (frr) Sealterfrysk: heet (stq) Deensk: hed (da) Dútsk: heiß (de) Finsk: kuuma (fi) Frânsk: chaud (fr) Ingelsk: hot (en) Italjaansk: caldo (it) Nederlânsk: heet (nl) Persysk: داغ‎‎ (dâġ) Plat: heet (nds), hitt (nds) Poalsk: gorący (pl) Portugeesk: quente (pt) Spaansk: caliente (es) Sweedsk: het (sv) Taisk: ร้อน (rɔ́ɔn)

Tiidwurd

• hjit ^{1879 1945 1980 2015}

1. earste persoan iental notiid fan hjitte.
2. tredde persoan iental notiid fan hjitte.
3. ôfslutend mulwurd fan hjitte.
   • Ik bin hjit en meld my hjir.
   • Sûnt de tiid dat de stêd fallyt sloech hat dy ""Earem Dokkum" hjit.
4. hjittende foarm fan hjitte.

Besibbe wurden

• Synonimen
  • 3: hiten.