tsjeak

Minsklike tsjeak (sydantlit).

Frysk

Haadwurd

• tsjeak g (meartal tsjeaken, ferlytsingswurd tsjeakje) ^1980 2015

1. (anatomy, ûngebrûklik) part fan de plasse dêr't it fiedsel mei bewurkje wurdt ear't it yn de spisfertarring bedarre.

Utspraak

• YFA: /tsjɪˑək/

Komôf

• Aldfrysk tziāke ‘kaakbonke’, fan West-Germaansk *keukō. Lyksa Ingelsk cheek ‘wang’; fierders Nederlânsk kaak en Platdútsk Kaak ‘kaak, skandpeal’.

Besibbe wurden

• Synonimen: kaak, kake
• Parten: tosken

Oersettings

1:

Dútsk: Kiefer (de) Esperanto: makzelo (eo) Frânsk: mâchoire (fr) Ingelsk: jaw (en) Katalaansk: mandíbula (ca) Koreaansk: 턱 (ko) Nederlânsk: kaak (nl) Plat: Keev m, Kiff m Poalsk: żuchwa (pl) Portugeesk: mandíbula (pt) Russysk: челюсть (ru) Spaansk: mandíbula (es) Turksk: çene (tr)

Sjoch ek

• Wikipedy-side - tsjeak.